Міністр фінансаў здаў лукашэнкаўскую «заначку» :: Хартыя'97 :: Навiны

Менавіта пад такім загалоўкам незалежная газэта «Наша Свабода» аналізуе ўчорашні выступ міністра фінансаў Беларусі Мікалая Корбута ў “палаце прадстаўнікоў”. Там, нагадаем, высьвятлілася, што Аляксандр Лукашэнка хавае ў «Беларусбанку» грошы, атрыманыя ад продажу зброі. Па словах М.Корбута, сродкі, якія дзяржава атрымлівае ад рэалізацыі гэтак званых спецматэрыялаў міністэрства абароны – «танкаў і іншага ўзбраеньня» – трапляюць у «Беларусбанк», на рахункі «рэзервовага фонду прэзыдэнта» і «стабілізацыйнага фонду» для забесьпячэньня надзейнасці валютных укладаў грамадзянаў ва ўпаўнаважаных банках. Міністр пацьвердзіў, што сродкі з гэтых фондаў не фігуруюць «ні ў якім артыкуле бюджэту». Апошнія словы, на думку «Нашай Свабоды», азначаюць, што Лукашэнка фактычна прысвоіў грошы, якія належаць народу Беларусі.

Ня вельмі істотна, як называюцца фонды, дзе акумулююцца гэтыя сродкі – «стабілізацыйны», «рэзервовы» або, напрыклад, «на забеспячэньне шчаслівай старасьці былым прэзыдэнтам Рэспублікі Беларусь». Важна тое, што цалкам адсутнічае справаздача як па паступленьнях гэтых грошай на рахункі, так і па іх выдаткоўваньні.

Народ мусіць верыць на слова Лукашэнку і ягоным памагатым, што грошы з «прэзыдэнцкага рэзерву» нікуды ня йдуць, што беларускі кіраўнік не набывае на іх выспы ў Атлантычным акіяне, лімузіны для сябе і свайго атачэньня і г.д. Але ці даў яму народ права такім чынам распараджацца нашымі грашыма? Памер сродкаў, заробленых на продажы зброі, дакладна невядомы. Аднак Лукашэнка аднойчы ў запале перадвыбарчай агітацыі назваў суму ў мільярд даляраў.

Цяпер пацьвярджаецца, што побач з нацыянальным бюджэтам, якім карыстаецца ўся краіна, існуе і бюджэт паралельны – «прэзыдэнцкі». І сфармаваны ён дзякуючы продажу маёмасьці, якая належыць беларускай дзяржаве. Здавалася б, калі маёмасьць была дзяржаўная – дык і грошы за яе мусяць быць дзяржаўныя, пакладзеныя ў нацыянальны бюджэт, па артыкуле «Даходы». Але насамрэч аказалася інакш. Грошы засталіся ў кішэні «пасярэдніка». Калі яго схапілі за руку, то яму давялося прызнаць – вядома, маўляў, гэта народныя грошы, я ж толькі для надзейнасьці іх прыхаваў.

У іншых краінах за такую «заначку» прэзыдэнта адхілілі б ужо ад улады – маўляў, дзяржава – гэта табе не жонка, каб ад яе хаваць грошы. У Беларусі ж дзяржава разглядаецца як уласная хата.