Вы находитесь на старой версии сайта "Хартия'97 - НовостиБеларуси". Замените, пожалуйста, адрес сайта Хартии в закладках. Для перехода на новый сайт нажмите здесь.
Паважаная рэдакцыя маёй любімай газэты! Я зьвяртаюся да вас. Калі ёсьць магчымасьць, надрукуйце мой ліст. У мяне душа крычыць, і я думаю, што не ў мяне адной. Я – пэнсіянэрка і мне шмат гадоў, засталося няшмат, але пры такіх умовах жыцьця, якія ў нас, цяжка нават памерці.
Кошты растуць, камунальныя паслугі даражэюць, ільготы адмянілі, а пэнсію за год практычна не павысілі. Пэнсіянэры хворыя, а да лекаў не падступіцца.
У маладосьці пасьля вайны мы працавалі без выходных, падымалі з руін гарады й прадпрыемствы. Не лічачыся з часам, мы будавалі будучыню сабе й сваім дзецям. А што мы атрымалі на старасьці гадоў пасьля 40 гадоў і болей працы? Далей так жыць няма сілаў! На лепшае жыцьцё спадзявацца не даводзіцца.
