Штосьці ня так :: Хартыя'97 :: Навiны

«Супадзеньне пэрсанажаў кнігі з рэальнымі асобамі,
зараз у добрым здароўі або памерлымі, ненаўмысна і чыста выпадкова».
Яшчэ б! Гэтыя асобы самі – вынік выпадковага зьбегу абставінаў.
Курт Ванэгут, “Часатрус”

Я заўсёды адчуваў, што тут штосьці ня так. Нібыта ўсё неяк і рухаецца, усе ідзе ў нейкі бок... Але ці ў бок ня той, ці то рухаецца ня так. Зразумець цяжка, бо ўся атрыбутыка нібыта слушная, а штосьці ўсё адно ня так.

Я бачу, вы не разумееце, пра што я кажу... Страшна застацца незразуметым, і, калі вас стрэнуць на вуліцы, пачуць прысуд, кінуты ў сьпіну: “гэта той, які кажа незразумела пра што”.

Вось хоць з аэрапорту пачаць – ён навошта? Навошта аэрапорт “Менск-2”, калі і ў “Менск-1” лятаць ужо няма каму? Не ляціць да нас ніхто. Калі не лятуць, дык можа пад склад яго здаць чаўнакам? Ці перабудаваць яго ў што-небудзь самае вялікае ў сьвеце. У прыбіральню, напрыклад, ці шапік саюздруку. Тады, магчыма, і турысты зьявяцца, каб на гэта “самае вялікае” паглядзець.

Калі з аэрапорту едзеш, таксама адчуваньні дзіўныя ад хараства сьнегу і сонца. Едзеш і думаеш: штосьці ня так у гэтай чароўнай прыгажосьці безрэклам’я. Ці, проста кажучы: блін, дзе ж рэкляма? Можа, у горадзе яна пахавалася, рэкляма тая? Заяжджаеш у горад – дакладна, пахавалася. Гэта ж неяк не зусім нармальна, калі рэклямы ў горадзе няма? Штосьці ў гэтым ня тое.

А тая рэкляма, якую ўбачыў, уразіла насьцярожанасьцю. У сэнсе, насьцярожыла мяне рэкляма. На шчыце здымак дзяўчыны ў нязграбнай позе і надпіс “твой любімы нумар”. Ці то пра памер яе бялізны размова, ці то пра нумар гатэлю, дзе яна мяне чакае... І штосьці ня тое ў дзяўчыне. Прыгледзіўся і зразумеў. Апранутая яна ў джынсы і туфлі вячэрнія. Я апошні раз такі гардэроб у клюбе вясковым бачыў, калі на бульбу езьдзіў. Для вёскі яно цягне, а вось для горада ня так штосьці. Штосьці ня так.

Яшчэ незразумела, чаму для таго, каб нумар тэлефонны ў гэтай дзяўчыны набыць ці, да прыкладу, красоўкі для яе – грошай трэба ўсё болей і болей. У сэнсе, не “зайчыкаў-вожыкаў”, а грошай сапраўдных, з прэзыдэнтамі амэрыканскімі на вокладцы. Калі проста казаць: чаму рубель стаіць, а ўсё даражэе? Штосьці ня так у гэтым. Неяк гэта насуперак законам эканомікі.

Ці яшчэ пра эканоміку: куды шапікі з агароднінай схавалі? Хто ва ўсіх крамах аддзелы адкрыў з праваслаўнай атрыбутыкай? Навошта беларускае піва на смак такое брыдкае? Чаму праваслаўная царква самы буйны ў краіне пастаўшчык алкаголю? Хто ўсе грошы скраў? Падазраваю, што ўсё гэта неяк зьвязана. Сэрца адчувае, што штосьці ня так, а розум патлумачыць ня можа.

Узяць, зноў такі, спорт. Нядаўна ўся краіна на лыжах бегала, хто перамог? Лукашэнка. Чаму? Разумею, адкажаце, што ён на дзьве гадзіны раней усіх стартаваў. Ну і што? А нашыя лыжнікі, біятланісты, прыгажуны-спартоўцы дагнаць не маглі? Штосьці ў іх з волей да перамогі ня так.

А нядаўна ён у хакей гуляў, -- лепшаму варатару Беларусі 14 шайбаў закінуў. Я адразу адчуў – штосьці ня так з пасьпяховасьцю. Калі варатара не было, -- павінен быў 100 накідаць, а калі быў – ніводнай. Вось і атрымоўваецца: ці то варатар у нас ня вельмі, ці то абаронцы ў нападаючага гуляюць з агнястрэльнай зброяй замест клюшак.

Ці футбольны манеж. Той манеж, які будавалі за нашыя з вамі грошы. Дык вось – нядаўна туды 200 сталоў набылі для настольнага тэнісу. Зараз там будуць у тэніс гуляць. А ў футбол, напэўна, у Палацы тэнісу. Ня тое штосьці. У сэнсе, пабудавалі штосьці ня тое. Ці будавалі тое, а атрымалася, як заўсёды, штосьці ня тое.

Пра палітыку і казаць ня хочацца -- у кожным пункце падман. Нядаўна зноў наш з Пуціным дамову падпісалі пра тое, што і “и дальше будем!”. Пра што размова – незразумела. З гэтымі дамовамі наагул штосьці ня так: спачатку з Ельцыным кожныя тры месяцы “нам удалось подписать 27 договоров”, зараз з Пуціным “договорились о дальнейшем укреплении”. Штосьці ня тое. Ці то няшчырае ўсё гэта, ці мы ня ўсё ведаем, што яны там падпісваюць, ці то фатаграфавацца ім падабаецца адзін з адным.

А пра адзіны рубель? Я не зразумеў, -- уводзяць ці не ўводзяць? Наўскось неяк. Калі ўводзяць, то чаго наш крычыць пра захаваньне сувэрынітэту? А калі не ўводзяць, -- то навошта шумець упустую? Ці зьбіраецца здацца, а сам спадціху грошыкі паддрукоўвае зь дзьвюхгаловымі какаду? Наўрадці. А, значыцца, штосьці тут нячыста. Нават больш скажу – бруднавата неяк усё гэта.

Ці вось яшчэ пра замежную палітыку чаго зразумець не магу, -- супраць каго сябруем? Наконадні ў Менск мэр Багдаду прыехаў. Падобна, вырашыў з нас “жывы шчыт” зладзіць. Не магу зразумець, хто яго пусьціў сюды, агонь на сябе клікаць? Асабіста я за ірацкага дыктатара жыцьцё аддаваць не зьбіраюся. Тут свой кроў сьсе, дык нам яшчэ за чужынца ад бамбардзіровак хавацца? Дый і ўвогуле, надакучыла экзотыка ў палітыцы. Я не расіст і не шавініст, але да нас акрамя людзей у піжамах і чалмах хто-небудзь прыедзе пагасьцяваць? Хто-небудзь у добрым строі і з прыстойнымі прапановамі? А то ня тое штосьці.

Падазраю, што ўся справа ва ўладзе. Зь ёй дакладна штосьці ня так: прыйшла яна максымум на 8 гадоў, а кіруе ўжо дзявяты. Я ўсё чакаў, -- можа сама сыйдзе, калі тэрмін скончыцца? Не сышла... Дзіўна... Можа ёй дапамагчы? А то ж і жыцьцё пройдзе неяк ня так.

Учора па горадзе гуляў, спыніўся на мосьце праз Сьвіслач, глянуў уніз, а па рацэ экскаватар едзе. Штосьці ня тое, калі па рацэ едзе экскаватар, а хочацца, каб плыў белы параходзік з музыкай, прыгожымі дзяўчатамі і смачным півам... І усё вакол было б “тое” і “так”. Вельмі хочацца.

nnnnn