Як два фэрмэры пагаварылі з Лукашэнкам :: Хартыя'97 :: Навiны

Задаць Аляксандру Лукашэнку пытаньне падчас наўпроставай сувязі з чытачамі газэтаў “Советская Белоруссия” і “Комсомольская правда” было шмат ахвотных. Але датэлефанавацца змаглі нямногія. Пашчасьціла, прыкладам, двум фэрмэрам — Канстанціну Вярцейку зь Бярозаўскага раёну і Браніславу Гардзевічу зь Сеньніцы, што пад Менскам. У часе іхнай тэлефоннай размовы з кіраўніком дзяржавы прысутнічаў карэспандэнт Радыё Свабода.

Дзесяцігадовы фэрмэрскі досьвед прывёў фэрмэраў да высновы — у Беларусі гэта марная справа. Браніслаў Гардзевіч лічыць, што фэрмэры пакінутыя дзяржавай на выжываньне.

(Гардзевіч: ) “Я дзяржаве ўжо ня веру — ад таго, што нікому мы не патрэбныя. На фэрмера ў нас паглядаюць з зьдзіўленьнем, а калі праўдзіва — і ўлада, і людзі ставяцца вельмі падазрона”.

Праз дваццаць хвілінаў безупыннага набору нумару, слухаўку ўзяла Натальля Пяткевіч — прэсавая сакратарка Лукашэнкі.

(Пяткевіч: ) “Адкуль вы тэлефануеце? Калі ласка, адрэсу сваю... Хутчэй, калі можна...”

(Вярцейка: ) “Сеньніца, Менскі раён...”

(Пяткевіч: ) “Угу, вёска Сеньніца? Слухаю вас...”

(Вярцейка: ) “Мы хочам у вас запытаць: ці патрэбны дзяржаве фэрмэры? Наш досьвед сьведчыць, што займацца фэрмэрствам у Беларусі бессэнсоўна. І я, і Браніслаў Гардзевіч болей за 10 гадоў спрабавалі наладзіць працу фэрмэрскіх гаспадарак. Крэдыты банкаў атрымаць у нашай краіне практычна немагчыма...”

(Пяткевіч: ) “Ясна. Канстанцін Іванавіч, паспрабуйце коратка сфармуляваць пытаньне, я зараз пераключу вас на адміністратара, і вы задасьцё пытаньне прэзыдэнту. Толькі, калі ласка, карацей”.

Першы рубеж пройдзены. На другім этапе фэрмэры атрымалі інструкцыі, як трэба задаваць пытаньне Лукашэнку.

(Адміністратарка: ) “Кіраўніка дзяржавы не перабіваць; пастарайцеся, каб гэта было коратка. Вельмі шмат тэлефанаваньняў, трэба даць магчымасьць максымальнай колькасьці людзей пагутарыць з прэзыдэнтам. Мы з вамі застаемся на сувязі — я вас чую, вы мяне таксама слухайце”.

(Вярцейка: ) “Угу...”

(Адміністратарка: ) “Як толькі ў прэзыдэнта вызваліцца тэлефонная лінія, я вас папярэджу, і адразу пераключу. Дамовіліся? А зараз мы чакаем...”

І ўжо празь дзьве хвіліны — голас Аляксандра Лукашэнкі.

(Лукашэнка: ) “Слушаю вас!”

(Вярцейка: ) “Паважаны прэзыдэнт! Да вас зьвяртаюцца два фэрмэры — Канстанцін Вярцейка зь Бярозаўскага раёну і Браніслаў Гардзевіч зь Менскага раёну. Нашае пытаньне даволі простае, але адначасна і вельмі складанае. Мы хочам у вас запытаць: ці патрэбныя дзяржаве фэрмэры?”

(Лукашэнка: ) “Адказваю абсалютна проста: вельмі патрэбныя. Дзякуй за ўвагу! (тэлефонныя гудкі)”.

Такой размовай з кіраўніком дзяржавы фэрмэры былі зьбянтэжаныя.