Кантрапункты Валер’я Дранчука :: Хартыя'97 :: Навiны

Новы праект нашага сайту – «Кантрапункты*» – спроба публіцыстычнага асэнсавання айчыннай практыкі нацыянальнай аховы жыцця і красы асяродкаў праз параўнанне з практыкай Злучаных Штатаў Амерыкі, дзе аўтар нядаўна пабываў як удзельнік праекта “Захаванне нацыянальных паркаў і жывой прыроды”. Чытайце кожны аўторак і пятніцу на нашым сайце.

Бронзавая ваўчыца, здаецца, прынюхваецца: ці ёсьць небясьпека для яе гадаванцаў? Яны ўжо, гарэзы, рухавыя, але дужа нявопытныя. Трэба пільнаваць і вучыць самастойнасьці, спрыту на выжываньне…

Менавіта ваўчыная сям`я сустракае наведнікаў аднаго з рэзерватаў штата Ваёмінг перад будынкам, які ў ЗША мае досыць тыповую назву – Цэнтр наведнікаў ды інтэрпрэтацыі прыроды.

Пераступілі парог памяшканьня і сталі сьведкамі захапляльнай гульні-практыкаваньня. Яго праводзіла маладая супрацоўніца з групай юных наведнікаў. Адным з персанажаў была ваўчыца і трое яе гадаванцаў.

Тут, у Цэнтры, я пазнаёміўся з выданьнямі, якія цалкам адпавядаюць панятку «інтэпрэтацыя» -- інфармацыйнае забесьпячэньне, раскрыцьцё накірункаў і відаў дзейнасьці, знаёмства з палітыкай прыродаахоўнай установы. Налічыў каля дваццаці прыгожа аздобленых каляровых буклетаў, прасьпектаў, улётак, брашур. Я выбраў мініятурную мапу-складанку і некалькі буклетаў. Разьлічвацца не давялося: гэтая інфармацыя прызначана для распаўсюджаньня. А яшчэ паглядзеў выдатную выставу дзіцячых малюнкаў, прысьвечаную вяртаньню птушак з выраю.

Праз паўгадзіны мы селі ў чырвона-жоўты трамвайчык і ціхім, амаль нячутным ходам пакацілі ў лясную глуш. Па дарозе ўбачылі чарапахаў і рэдкіх птушак, гадзюку на суку дрэва і гняздо белага арла за маляўнічай балацінкай. Апроч нас, у трамвайчыку былі дзеці. Расповяд усё той жа маладой супрацоўніцы час ад часу перабіваўся яе аднолькава добразычлівай просьбай-напамінкам: выходзіць з трамвайчыка нікому не дазваляецца. Гэта было насамрэч дарэчы тады, калі наш трамвай-ціхаход рабіў кароткачасовыя прыпынкі і мне, прызнаюся, карцела рушыць насустрач чарапахам.

Зручнасьць гэткага транспарту ў гэтакім месцы перахваліць немагчыма. Сядзець, глядзець і слухаць было мала, я засяроджваўся на тым, што гэтае тэхнічнае вынаходніцтва надзвычай гарманічна дапаўняе змест, у які я пагружаўся з асалодаю і захапленьнем.

Аднак міжволі прыгадаў і выпадак, як у прамінулы зазімак наведаўся ў Белавескую пушчу, каб патрапіць у «навагоднюю казку», сеў у вялізны турыстычны аўтобус, які чамусьці ў гэтай мясьціне нагадваў мне знакаміты ледакол «Ленін», і як імчаўся ён праз усю Пушчу, прыцярушаную першай парошай ды лёгенька сьцятую кволым лядком, і як мне хацелася пачуць цішыню таго лесу, а затым выйсьці, каб папрасіць прабачэньня ў ціхамірных зуброў, на якіх пад усьмешкі і рогат салона так бяздумна і бяздушна сігналіў кіроўца, а тыя з гвалту і перапуду станавіліся аж на дыбкі ды ўрассыпную хаваліся ў рэдкім ельніку.

Публікацыя-рэтра

З гутаркі вядучага рубрыкі "Вольная студыя" радыё “Свабода” Міхася Скоблы і В.Дранчука. 7 лютага 2005

(Дранчук) “...Сёньня ўлада гаворыць адно, робіць другое, а мае на мэце трэцяе. Мы назіраем фэномэн вельмі небясьпечнай улады і небясьпечнага кіраўніцтва на запаведнай тэрыторыі. Пра гэта я і напісаў у сваёй кнізе...”

(Скобла:) “Калі я прачытаў вашу хроніку змаганьня, то зразумеў, чаму многія вашыя паплечнікі, як, прыкладам, акадэмік Парфёнаў, зьняверыліся ў сваіх сілах у справе абароны пушчы. Там жа сытуацыя проста катастрафічная. Можа, пакуль ваша Назіральная рада будзе створаная, зьвярнуць увагу на іншы спосаб? На ўезьдзе ў пушчу стаіць на пастамэньце кулямёт. Нешта накшталт помніка. Я прыглядаўся: не муляж, сапраўдны. Дык можа...”

(Дранчук:) “Я ўдзячны вам за гэты жарт. (Сьмяецца). Часам, мо, і хацелася павярнуць гэты кулямёт у бок адміністрацыі пушчы, але я, як журналіст, усё ж хацеў бы даваць другія залпы... Спраўнікі “по бревну” больш баяцца залпаў галоснасьці. А наконт кулямёта... Не зусім ён там на сваім месцы, але я б яго пакуль не чапаў. Найбольш эфэктыўная, найбольш дарэчная зброя – слова праўды”.

Скульптурная кампазіцыя перад уваходам у Цэнтр наведнікаў (штат Ваёмінг)

Трамвай –ціхаход рухаецца прыкладна з хуткасьцю чарапахі

Пешаходная экалагічная сьцяжына дорыць асалоду і замілаваньне

У гэткім стане зараз знаходзіцца Нацыянальны парк “Белавеская пушча”

Кантрапункт* – гэта адначаснае спалучэнне двух або некалькіх матываў, галасоў.

Здымкі аўтара і ByMedia.net.
Минск, Белоруссия