Адабралi ўклады — адбяруць i хаты :: Хартыя'97 :: Навiны

Зараз беларуская вёска ўступiла ў паласу новай палiтычнай кампанii — будаўнiцтва аграгарадкоў. Толькi звычайнаму грамадзянiну цяжка зразумець: для каго тыя гарадкi, калi з кожным годам на вясковых вулiцах усё больш i больш хат з забiтымi дошкамi вокнамi, а самiх жыхароў становiцца менш i менш?

Памiраюць не толькi людзi — памiраюць нават цэлыя гаспадаркi. За апошнiя пяць гадоў аддаў Богу душу саўгас “Чырвонабярэзiнскi” ў Докшыцкiм раёне. I якi саўгас! У яго склад калiсь уваходзiла палова вёсак сельсавета. Яго працаўнiкi здабывалi дзяржаве горы сельскагаспадарчай прадукцыi i азёры малака. У галаве не ўкладваецца, як нашы кiраўнiкi далi сканаць такому саўгасу ў чыстай ад радыяцыi зоне, затое ў забруджаных раёнах прымушаюць вырошчваць атруту...

Прайдзiцеся зараз па лугах i палетках, што некалi належалi саўгасу, па лясах, што мяжуюць з яго ўгоддзямi. На сенажацях i гонях — хмыз, у гаях бiясфернага запаведнiка — пустыя дзялянкi. Затое ў в.Беразiно бесперапынна працуе тартак. Канечне, гэта дае пэўныя грошы, але ж заўтра ў запаведным куточку можа стацца пустыня! I гэта мы пакiнем пасля сябе нашчадкам?

Пакiнутыя вясковыя хаты, канечне, псуюць выгляд мясцовага пейзажу i будуць засланяць хараство тых аграгарадкоў. I вось кiраўнiк дзяржавы сваiм Указам №70 ад 3 сакавiка 2006 г. вырашыў гэтую праблему кардынальна. Цяпер, калi ў хаце апошнiя тры гады нiхто не жыў больш за месяц, то такая хата падлягае экспрапрыяцыi. А паспрабуйце знайсцi ў Беларусi катэгорыю працаўнiкоў, водпуск якiх складае месяц цi болей! Хiба настаўнiкi, акадэмiкi ды начальнiкi якiя.

Пры нашым высокiм, па словах А.Лукашэнкi, народным дабрабыце ў параўнаннi з суседнiмi краiнамi сорамна было б лезцi ў жабрацкую кiшэню i без таго гаротных людзей. Бо бацькi цяперашнiх гаспадароў старых вясковых хат за 70 год савецкага “райскага” жыцця толькi такую “багатую” спадчыну i змаглi пакiнуць пасля сябе дзецям.

Адкупiць па базарнай цане тыя развалюхi дзяржаве зусiм няцяжка. А што яна з iмi будзе рабiць пасля таго, як адкупiць цi адбярэ? Спалiць, вывезе на велiзарны сметнiк? А якую маральную рану нанясе людзям, раней адабраўшы iх уклады, а цяпер i хаты, пакiнутыя нашчадкам.

Бываю ў родных мясцiнах, i сэрца сцiскаецца ад суму. Нават верш напiсаў, якi заканчваецца так:

Стаю на дзедавых кладах,

Хаджу па даўнiшнiх валоках,

А ў паднябессi плача птах —

Зблудзiўся жораў у аблоках.

Вiктар СКАРАХОД, мiнчанiн, «Народная воля»