53-ці дзень галадоўкі Казуліна: «Буду трымацца да апошняга, чаго б гэта мне ні каштавала» :: Хартыя'97 :: Навiны

Учора жонка Аляксандра Казуліна атрымала ліст з калоніі, дзе адбывае пакаранне палітвязень. Вось ужо 53 дні экс-кандыдат у прэзідэнты Беларусі галадае ў выпраўленчай калоніі “Віцьба-3”, патрабуючы разгляду беларускага пытання ў Радзе Бяспекі ААН. Цытуем вытрымкі з ліста.

“Прашу перадаць мне коўдры. Я проста замярзаю, канечнасці па 2-3 гадзіны спрабую сагрэць і ніяк не магу заснуць. Начальнік паабяцаў, што абавязкова прапусціць. Ды і лекары настойваюць...

... Не хвалюйся і не плач. Як толькі будзе афіцыйная папера ад амбасадараў – буду адразу выходзіць з галадоўкі.

Ірышычка, я хачу, каб ты не забывала, што ты жонка чалавека, для якога ўсё асабістае адыходзіць на другі план і перад якім існуе вялізная задача змены прытомнасці людзей. Ты ўжо на гэтым шляху шмат чаго дасягнула і ўжо навучылася ўздымацца над асабістым, засталося замацаваць і развіць. Уздым росту духу і пераход на новую прыступку забяспечаны.

...Хтосьці асабістым узорам павінен падарваць хоць неяк гэты”балотны” беларускі стан. Ты ж лепш усіх астатніх ведаеш і разумееш, што дзеля сваёй краіны і свайго народа я гатовы на ўсё. На любыя ахвяры і страты. Толькі калі ісці да канца, магчыма чагосьці дамагчыся.

... Я прыйшоў у гэтую палітыку з чыстым сэрцам і чыстымі рукамі, са ўсімі маімі светлымі намерамі. Мяне шмат разоў акуналі па самыя вушы ў “дзярмо”, выбачай за выказванне. Колькі было неразумення і непрыняцця мяне? Але я стаяў і буду стаяць, што палітыка павінна рабіцца чыстымі рукамі і чыстай душой. Так, я не спрактыкаваны ў гэтых яшчэ справах, але мною рухае сэрца і боль за сваю краіну, за свой народ. І я змагаюся не за сябе, а за родную зямлю, за Беларусь. Чыстыя і шчырыя памкненні заўсёды павінны знаходзіць водгук нават у спрактыкаваных палітыкаў. А час Беларусі ўжо надыйшоў! Гэта сапраўды.

...Трымаюся з апошніх сіл. Сапраўды цяжка. Але ты ж мяне ўжо ведаеш. Буду трымацца да апошняга, чаго б гэта мне ні каштавала!”