Міністр абароны не бачыць нічога звышнатуральнага ў збіванні салдата :: Хартыя'97 :: Навiны

Пра справу салдата Дзмітрыя Васількова міністр абароны Леанід Мальцаў пачаў гаварыць на гэтым тыдні. СМІ пісалі пра збіванне салдата прапаршчыкам Ваеннай акадэміі. Радавы Васількоў правёў тыдзень у нейрахірургічным аддзяленні ваеннага шпіталя.

Пасля яго выпіскі прэс-служба Міністэрства абароны афіцыйна заявіла: “Тое, што адбылося 2 лютага, не што іншае, як псіхічная рэакцыя чалавека... на хамскія паводзіны падпарадкаванага”. Цяпер, па інфармацыі БелаПАН, міністр абароны Леанід Мальцаў дадаў: “Нічога звышнатуральнага ў гэтым няма. Галоўнае, што ўзбуджаная крымінальная справа, і суд скажа, хто вінаваты. Усё завершыцца судом”, – запэўніў вайсковы начальнік.

Міністр абароны пацвердзіў, што Беларускай ваеннай пракуратурай узбуджаная і расследуецца справа па частцы 2 артыкула 455 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (злоўжыванне ўладай, перавышэнне ўлады альбо бяздзейнасць улады).

Нагадаем, што Дзмітрыя Васількова журналісты «КП в Беларуси» знайшлі ў ваенным шпіталі. Ён патрапіў туды ў шокавым стане. Хлопец быў яўна запужаны і падаўлены. Баяўся, каб персанал шпіталя не заўважыў, што ён размаўляе з журналістам. На твары сляды збівання: вялікі фінгал пад вокам, разбіты нос.

Як атрымалася высветліць, ва Уруччы ў частцы Ваеннай акадэміі Дзіма займаўся забеспячэннем вучэбнага працэсу афіцэраў. Прасцей, мяняў мішэні на стрэльбах. Хоць ва ўчэбке Дзіму абучалі на танкіста. Але потым сказалі, што столькі танкістаў краіне не трэба, і ў якасці электрыка-аператара накіравалі ва Уручча.

Гутарку з Дзімам журналісты запісалі на дыктафон.

– Гэта было не ў самой акадэміі, а на стрэльбішчах. Там чалавек шэсць–сем. Некалькі дзён таму з раніцы я вымыў посуд і прыбіраў ад снегу тэрыторыю. Калі зайшоў у сушылку пагрэцца, мяне ўбачыў прапаршчык. Начальніку не спадабалася, што салдат вырашыў адпачыць і пасля нядоўгіх слоўных здзекаванняў адправіў мяне прыбіраць снег. Пасля, калі я пайшоў за лапатай, ён перахапіў мяне поруч майстэрняў і, зацягнуўшы за бушлат у памяшканне, стаў збіваць. Праз хвілін пятнаццаць я вырваўся і пабег у казарму. У прысутнасці афіцэра прапаршчыку, які мяне дагнаў, я сказаў: “Чаго вы мяне б’еце і здзекуецеся, калі ніхто не бачыць?”. Прапаршчык накінуўся на мяне і стаў збіваць. Афіцэр бачыў гэта, але нічога не рабіў і стаяў у старонцы. Праз хвілін дзесяць ён спыніў яго і сказаў, што трэба выйсці і разабрацца. На вуліцы ён спытаў у мяне, чаму я не хачу выконваць загады: “Што ты тут выё...шся, ідзі працуй!” І адышоў у бок, а прапаршчык стаў зноў мяне збіваць. Калі зразумеў, што я ўжо не здолею ўзяць у рукі лапату, ён стукнуў мяне каленам у пах, калі я сагнуўся ад болю, ударыў у твар. Я на некаторы час знепрытомнеў. Не памятаю, што адбылося потым. Можа, ён быў шакаваны тым, што зрабіў, але ў мяне атрымалася збегчы.

Памятаю, што бег па лесе па нейкай сцяжынцы. Кроў ішла фантанам, я захлёбваўся ёю, падаў у гурбы. А потым убачыў, што за мной бяжыць прапаршчык, і зразумеў, што калі ён мяне дагоніць, то заб’е. Не ведаю, адкуль у мяне ўзяліся сілы, але я адарваўся, а калі дабраўся да трасы, быў у стане толькі паўзці па ходу руху машын. Потым спыніўся кіроўца і падабраў мяне. Ён увесь час паўтараў: “Трэба іх пасадзіць...”.

Я зразумеў, што мне трэба звярнуцца ў санчастку, пакуль не абвясцілі, што я збег. Я пайшоў да КПП. Пакуль я ішоў, людзі бачылі, што я ў крыві: адварочваліся, расхадзіліся. Выйшаў палкоўнік стаў пытаць мяне: “Што з табой? Цябе машына збіла?” Потым паклікалі днявальнага, і ён дапамог мне дайсці да санчастцы. Там ужо стаяў той самы прапаршчык і афіцэр. Ён хацеў затрымаць мяне. Сказаў, што сам павядзе мяне, але днявальны сказаў, што на загад палкоўніка павінен здаць лекарам. Потым, калі мы ўжо ўвайшлі ў памяшканне, убег прапаршчык і хацеў мяне забраць, але мною ўжо заняліся лекары, шакаваныя ўбачаным.

Цяпер мой стан нікога не цікавіць. Кажуць, што я хачу ўхіліцца ад службы, і сам сябе пакалечыў.