Ні дня без змовы :: Хартыя'97 :: Навiны

Тутэйшая Феміда здзяйсняе свой чарговы подзвіг. Узбуджана крымінальная справа. Гэтым разам – у Салігорску. Абвінавачванне будзе прад’яўлена проста жахлівае – удзел у незарэгістраванай арганізацыі. Пачуўшы гэта мімаволі перабіраеш магчымыя варыянты. Няўжо Хесбала? Хамас? Ці нават Алькаеда?..

Усё міма. Тут ніякая логіка не дапаможа.

Крамольная арганізацая, за ўдзел у якой чалавека можа чакаць пакаранне, - гэта “Малады фронт”. А перад высокім судом павінен з’явіцца Іван Шыла.

Крымінальная справа – не жарты. Колькі сіл і сродкаў патрэбна, каб яе падрыхтаваць, давесці да суда. І на каго ж абрынулася ўся моц правасуддзя?

Так, ёсць, існуе гэты незарэгіставаны “Малады фронт”. Хто не бачыў тых маладафронтаўцаў на дэманстрацыях, у пікетах, на самых розных акцыях пратэсту? Выхаваныя. Адукаваныя. Ды яны, нават выпадкова, паперку на асфальт не кінуць. І каму, як не ўладзе нашай, пра тое ведаць. А калі так, з якой нагоды гэты вэрхал?

Незарэгістраваныя? Дык зарэгіструйце. Ёсць пытанні? Сядзьце за стол перамоваў, знайдзіце паразуменне. А міліцыя няхай займаецца тым, чым павінна яна займацца – сапраўдным крыміналам, ад якога ўжо калоціць гэтую ўзорную краіну. Гэта ж які сорам, магутнае войска розных там амапаў ды спецназаў, ад аднаго выгляду якіх тынкоўка асыпаецца, больш за дзесяць гадоў палявала на нейкіх там бандзюкоў у Гомелі і ўсё ніяк не магло іх выкрыць. Апошні хлопчык на вуліцы бандзюкоў тых ведаў паіменна. І толькі для для міліцыянтаў было гэта вялікай таямніцай.

У Жлобіне нейкая шпана адчула такую ўседазволенасць, што паспрабавала нават апанаваць гонар нашай прамысловасці – тамтэйшы маталургічны камбінат.

І пры гэткім раскладзе рыцарам парадку трэба яшчэ бегаць за хлопчыкамі і дзяўчынкамі, каб яны, крый Божа, не крыкнулі дзе -небудзь: “Жыве Беларусь!”

Бясконца доўжыцца гэта недарэчнае паляванне. Неўтаймаваныя нашчадкі нашага жалезнага зямляка не могуць супакоіцца. У канцы саракавых выкрылі яны страшэнную антысавецкую змову. І хто б мог падумаць – у педагагічных вучэльнях! Семнаццацігадовыя ворагі народа патрабавалі, каб выкладанне ў іх – уявіце толькі! – вялося на беларускай мове. Змоўшчыкаў тых, вядома ж, асудзілі. Каго на дваццаць пяць гадоў, каго на дзесяць (ведалі і не данеслі), а каго і да вышэйшай меры.

У шасцідзесятыя, калі ўжо віравала славутая хрушчоўская адліга, зноў слаўныя чэкісты выкрылі ў мінскіх ВНУ змову студэнтаў-антысаветчыкаў. Часы былі ўжо не тыя, да суда справу не даводзілі. Проста павыганялі ўсіх з інстытутаў, з кансерваторыі, з універсітэта. І было за што: у час ператрусу ў інтэрнатах знайшлі ў ліку іншай крамолы надрукаванае на папяроснай паперы, зачытанае дашчэнту “Сабачае сэрца” махровага белагвардзейца Міхаіла Булгакава.

А ў сямідзесятыя – яшчэ больш жахлівая змова. І дзе – у Акадэміі навук! На гэты раз – беларускія нацыяналісты.

Так вось і крочым – ад змовы да змовы. Бедная краіна! І як ёй жыць, калі куды ні кінь – пагроза. І дарэмна грамадства спадзяецца на нейкія перамены. Дарэмна АБСЕ ў чарговы раз заклікае ўладу не выкарыстоўваць турэмнае зняволенне па палітычных матывах. Як ім, гэтым наіўным еўрапейцам, патлумачыць, што не можа краіна збочыць з аднойчы і назаўсёды абранага шляху? Інерцыя не дазваляе. Ды яшчэ гэтыя вечныя пагрозы. А галоўная з іх – 250 тысяч малайцоў у сілавых структурах. Яны ж не могуць ціхенька сядзець у габінетах. Яны павінны працаваць. І кожны дзень прадстаўляць вышэйшай уладзе неабвержныя доказы неабходнасці свайго існавання.

Вось яны і прадстаўляюць тыя доказы. Гэтым разам – Іван Шыла. Ды што там “Малады фронт”! Хутка і за пеннсіянераў возьмуцца. Гэта ж колькі там незадаволеных. Глядзіш, і наспее змова.

…Ігуменскім шляхам ішла калона. Большасць у ёй - маладафронтаўцы. Ішлі па тых месцах, дзе ў сорак першым энкавэдысты расстралялі тысячы і тысячы палітзняволеных. Наляцела навальніца. Грымнуў гром. Але ніхто не збочыў з таго шляху. Потым стялі перад крыжом пакуты. Святар чытаў малітву. Дзяўчынка гадоў пятнаццаці трымала бел-чырвона-белы сцяг. Дождж мацнеў. І нехта перадаў ёй парасон. Яна адмовілася – была надта заклапочана тым, як пад гэтым ліўнем так разгарнуць той сцяг, каб ён бачны быў з дарогі.

Супраць каго ваюеце, панове?

hhhhh