Беларусы і Шэнген: мы чужыя на гэтым сьвяце жыцьця
1
16:34, Аляксандар Класкоўскі, “Наша Ніва” — Политика
Гэтыя дзьве падзеі адбыліся амаль што адначасна. У нас прэзыдэнцкім указам нарэшце скасаваны дазвольны штамп у пашпарце. А Эўропа шампанскім ды фэервэркамі адсьвяткавала пашырэньне Шэнгену.
Скасаваньне штампу паставіла кропку ў бюракратычнай эпапеі, што цягнулася аж з 2002 году (цяпер ужо, бадай, мала хто памятае, што пытаньне ініцыяваў тагачасны дэпутат Уладзімер Парфяновіч). Фармальна зроблены крок да лепшага забесьпячэньня канстытуцыйнага права на свабоду перамяшчэньня.
Па сутнасьці ж між нашай краінай і Эўропай бар'ер стаў яшчэ вышэйшы.
Яшчэ невядома, якія непрыемнасьці і для каго тоіць у сабе той загадкавы "чорны сьпіс" невыязных, што прыходзіць на зьмену старому фільтру. Каб не атрымалася яшчэ гусьцейшае сіта!
Галоўнае ж — сама Эўропа, зламаўшы шлагбаўмы на ўнутраных межах, адпаведна ўмацоўвае вонкавыя межы шэнгенскай зоны. Зараз патрабаваньні да нашых суайчыньнікаў, што жадаюць трапіць туды, сталі болей строгімі. Дый 60 эўра — кошт для многіх кусачы.
Канешне, і да гэтага народ адаптуецца. Калі і ўпадзе колькасьць нашых вандроўнікаў у Эўропу — то ненашмат і ненадоўга.
Апазыцыя цягам году агітавала Брусэль, каб даў зьніжкі. За гэта ж выступалі і палітыкі суседніх з намі краінаў ЭЗ. Пакуль што тэма заглухла.
Ня ўсе ў нас ухваляюць менавіта такую прынцыповасьць эўракратаў: маўляў, хай спачатку рэжым выконвае нашыя патрабаваньні, улучаецца ў палітыку добрасуседзтва, а тады ўжо прэтэндуе на льготы (дарэчы, расейцы ды ўкраінцы іх ужо маюць і выкладаюць за візу па 35 эўра).
Зразумела ж, па беларускай кіроўнай вярхоўцы новы парадак надта ня ўдарыць. Адны і так невыязныя, іншыя шнуруюць на Захад па службовых справах за казённы кошт, а ўрэшце, калі каму і давядзецца заплаціць з уласнай кішэні, то, трэба думаць, гэта ня стане фінансавай катастрофай. Цярпяць звычайныя людзі.
Зь іншага боку, і Эўропа мае сваю рацыю. Год яе вадзілі за нос байкамі пра дыялёг. У выніку ніводная з 12 умоў ЭЗ так і ня выкананая. Наадварот, пайшоў адкат — згадайма хаця б прысуд Фінькевічу.
Маральная адказнасьць за тое, што бар'еры становяцца вышэйшымі, ляжыць на беларускай уладзе.
На пачатку 90-х наша краіна мела ня горшыя стартавыя магчымасьці, чым Літва ці Польшча. Цяпер мы з зайздрасьцю глядзім, як яны там зносяць шлагбаўмы і п'юць шампанскае. "Мы, Кіса, чужыя на гэтым сьвяце жыцьця!".
На тле такіх падзей асабліва востра адчуваецца, колькі гістарычнага часу страчана краінай.
Разам з тым, ёсьць горкая праўда і ў выслоўі, што кожны народ мае той урад, які заслугоўвае. Эўропа ня зробіць нам тут дэмакратыю. Выкарасквацца з гістарычнай ямы беларусам наканавана самім.
